jueves, 24 de julio de 2014

Carta desesperada de los Bomberos Forestales de Castilla La Mancha

Los dos incendios de guadalajara están fuera de toda capacidad de extinción. El viento...muy racheado y del sur perjudica todavia más la actuacion. Los retenes nos vemos superados por las circunstancias. Creo que no hace falta señalar lo que la administracion ha recortado en el dispositivo de incendios. Se llama a la UME pero son totalmente inútiles, asi q no sirve de nada. Esto es lo que hay.
Esto no cambiara nada.....y de verdad que la impotencia es increible. El incendio de Aleas cuando salió fue el reten de cogolludo...  que está a 10 min escasos.....pero iban 3 personas. Imposible hacerse con el inicio......hace 3 años eran 11 personas en ese reten. Esto es lo q pasa.....pero nadie aparte de nosotros lo sabemos.
Veis las noticias de la 1....o de CMT? Es una verguenza. Por eso se que esto no cambiará nada. El fuego se apagará...pasaran los días.....se echaran las culpas a los cosechadores....y listo. Llevamos así 3 años ya.
Esto es informacion de los pocos trabajadores de Geacam Castilla la Mancha después de la bestial destrucción de puestos de trabajo.

Carta desesperada de los Bomberos Forestales de Castilla La Mancha

Los dos incendios de guadalajara están fuera de toda capacidad de extinción. El viento...muy racheado y del sur perjudica todavia más la actuacion. Los retenes nos vemos superados por las circunstancias. Creo que no hace falta señalar lo que la administracion ha recortado en el dispositivo de incendios. Se llama a la UME pero son totalmente inútiles, asi q no sirve de nada. Esto es lo que hay.
Esto no cambiara nada.....y de verdad que la impotencia es increible. El incendio de Aleas cuando salió fue el reten de cogolludo...  que está a 10 min escasos.....pero iban 3 personas. Imposible hacerse con el inicio......hace 3 años eran 11 personas en ese reten. Esto es lo q pasa.....pero nadie aparte de nosotros lo sabemos.
Veis las noticias de la 1....o de CMT? Es una verguenza. Por eso se que esto no cambiará nada. El fuego se apagará...pasaran los días.....se echaran las culpas a los cosechadores....y listo. Llevamos así 3 años ya.
Esto es informacion de los pocos trabajadores de Geacam Castilla la Mancha después de la bestial destrucción de puestos de trabajo.

lunes, 14 de julio de 2014

Presentación da candidatura en Compostela ao Congreso Provincial do PSdeG (Por Cristina Pedreira González)

Compañeiros e compañeiras:


Vivimos tempos de cambio no noso partido, aínda que ben é certo que non porque os buscásemos, senón porque a cidadanía foinos retirando o apoio que nos viña dando ao longo dos anos.


Levamos moitas xuntanzas, formais e informais, e moitas horas de debate pensando en por qué, elección tras elección, estamos a perder votos; e neste senso xa temos escoitado todo tipo de xustificacións, mais ou menos acertadas.


O certo é que se non nos votaron é porque se rompeu a confianza entre as nosas siglas e a cidadanía; unha ruptura que ten como referente a persoas que cada día teñen que afrontar un escenario social, económico e político mais decepciónante e menos esperanzador.


A xente xa non ve en nos a forza do cambio social, nin a resposta aos atropelos que cada día sofren os mais débiles. Xa non ve aos defensores da igualdade nin aos promotores da inclusión social e política. E sobre todo, xa non nos ve como un partido aberto á sociedade senón como unha estrutura pechada que so trata de perpetuarse no poder.


Nembargante, seguimos sendo socialistas e, como tales, temos que retomar o camiño que hai 130 anos botamos a andar para estar ao lado dos que menos teñen e dos mais o precisan.


Ser socialista hoxe significa coma sempre apostar polo público, apostar polas políticas sociais, apostar polos piares do benestar, apostar por unha fiscalidade progresiva e redistributiva, pero xa non basta con iso; a cidadanía esíxenos hoxe unha ética cívica nova, asentada na transparencia, na rendición de contas e na asunción de responsabilidades; e isto tamén é ser socialista.


Por iso xa non nos basta con ampararnos na corrección dos procesos administrativos nin no formalismo legal. A sociedade esíxenos mais, e os nosos militantes tamén.


As cousas non se están a facer ben, e creo que ten chegado o momento do cambio tamén en Santiago. E por iso, tamén, téñome animado a presentar con outros compañeiros e compañeiras unha candidatura plural, incluínte, diversa e integradora, é unha candidatura alternativa que quere contribuír ao cambio no socialismo compostelán, galego e español, non é unha candidatura de apoio a ningún candidato, é unha candidatura de elección de delegados/as ao Congreso Provincial.

O cambio do PSOE está asegurado porque o proceso de cambio xa comezou, non se trata xa dunha promesa, é unha realidade, é a realidade na que nos movemos, a transformación do partido xa está en marcha.


Temos que abordar este proxecto de renovación dunha maneira profunda, que responda ás necesidades e demandas dunha maioría social que se atopa sen referentes e que quere sentirse protagonista do seu futuro e o do seu partido, un partido no que as persoas que militan recuperen o poder que lles pertence.


Temos que volver a ser o instrumento da cidadanía progresista deste país, e esta tense que volver a sentir centro das nosas prioridades á hora de escribir o noso argumentario. 

O cambio no PSOE está en marcha compañeiros e compañeiras. Non é un cambio de principios o que nos pide a sociedade; é un cambio de persoas e de formas, de maneira de facelas cousas. E se non abordamos estes cambios, serán os cidadáns os que busquen outros representantes.


E por esta razón as persoas que integramos esta candidatura ao congreso provincial, estamos encadrados na maior parte, na base do partido.


Temos que volver a gañar a rúa apoiándonos nun discurso de esquerdas, republicanista e laico, temos que volver a gañar a rúa da man dos movementos sociais, temos que volver a gañar, compañeiros, cunha proposta na que se vexan reflexados e partícipes os traballadores e as traballadoras, os cidadans e as cidadás das vilas e das cidades que se están a quedar sen servizos básicos; unha proposta de igualdade que integre as persoas xubiladas, o estudantado, ás familias... pero para isto temos que traballar xuntos, traballar a reo, abrindo espazos reais de participación; e facelo dende o respecto ás persoas que militamos nesta organización, igual se teñen tres meses de militancia ou trinta anos; porque esta é a única fórmula de gañarnos o respecto da cidadanía.


Non quero rematar se informarvos das persoas ás que acompañei nesta lista, ningunha necesaria e todas imprescindible, coma todos vos que me estades a ler:


TITULARES

1. CRISTINA PEDREIRA GONZALEZ 
2. FERNANDO PELETEIRO FERNANDEZ 
3. MARIA PEREIRA LOPEZ 
4. JORGE EXPOSITO ALCOCER 
5. ROSARIO VAZQUEZ LOPEZ 
6. ANTON VARELA TOURON 
7. Mª DE LA LANZADA CALATAYUD ALVAREZ 
8. CARLOS RUBEN LOPEZ DE SANDE 
9. ELISABET CABEZA ROMERO 
10. CARLOS ENCISA DE SA 
11. Mª LUZ LOMBERA MORET 
12. JOSE FRANCISCO PREGO PAZ 
13. UXIA LUGILDE SANTOS 
14. ALEJANDRO GESTO LOURO 
15. ROSARIO VALLEDOR PUENTE 
16. ANTONIO F. RIAL SANCHEZ 
17. MAR MARTIN GARCIA 
18. JOSE RAMON SANDE VEIGA 
19. MERCEDES ROSON FERREIRO 
20. CASTO VARELA GESTO 

SUPLENTES

1. IDOIA CAMIRUAGA OSES 
2. MARTIN BELLON MENDEZ 
3. BEATRIZ CEBREIRO LOPEZ 
4. JAVIER GARBAYO MONTABES 
5. MARIA BARBEIRA LOPEZ 
6. BOLIVAR IGLESIAS SALVANDE 
7. LAURA REQUEJO GONZALEZ 


GRACIAS A TODAS E TODOS!!!!!!

 

Asinado: Cristina Pedreira González

 

 

jueves, 10 de julio de 2014

Animales Vs. Españoles

Hoy es uno de esos días en los que me siento orgullosísimo de ser español (entiéndase en tono irónico), este país en el que se arrojan niños por encima de una reja para que entren en contacto con una figura de madera, ese país en el que, paradójicamente, apaleamos a quien salta otra reja en busca de un futuro, el mismo país que expulsa a los jóvenes más talentosos y atrae a las mafias rusas, italianas, etc. Un país en el que no tener un trabajo te priva de atención sanitaria, el país que en lugar de ver un problema la destrucción del medio ambiente, ve una oportunidad de negocio para unos pocos. Este país en el que hoy desayunamos sabiendo que es el primero de Europa, el lider, el top, la locomotora del viejo continente....del tren del abandono animal. Aquí no solo se asesina a un toro después de torturarlo con lanzas, o después de clavarle banderillas, no basta con petrolear especies marinas y aves, exterminarlas quemando sus hábitats, además de eso, se ahorcan perros porque ya no colaboran a que su amo juegue a los pistoleros en el monte. Pero no satisfechos con eso, aquí se gasta el dinero en un animal para satisfacer un capricho de un niño malcriado y a los pocos días se deja tirado en una cuneta. Pero entonces llega un momento en el que me vuelvo a sentir orgulloso, y es cuando aparece un voluntario de una protectora que invierte su dinero y su tiempo en rescatar a esos animales maltratados que tuvieron la mala suerte de caer en manos de una especie podrida.